Είναι η πρώτη φορά που το επιχειρώ, και βάδισα σχεδόν στα τυφλά αφού δεν βρήκα πουθενά συνταγή για να την ακολουθήσω!

Βρήκα μόνο σε ξένες σελίδες, και διαβάζοντας και συνταγές για λικέρ φράουλα και μούρο, που είναι πολύ μαλακά φρούτα, έβγαλα ένα συμπέρασμα … ή μάλλον βάδισα στα τυφλά, όπως είπα, κι έφτιαξα λικέρ με δυο τρόπους!

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι δεν είχα αλκοόλη 50 vol όπως έλεγαν όλες οι συνταγές. Προχώρησα όμως με αυτήν που είχα γιατί σ’ ένα βιβλίο συνταγών λικέρ που έχω έλεγε ότι οι αλκοολικοί βαθμοί του λικέρ είναι καθαρά θέμα γούστου.

Λικέρ κούμαρο – Συνταγή Νο 1

ΥΛΙΚΑ

1 κιλό κούμαρα
1 λίτρο τσίπουρο χωρίς αρώματα 25 vol
250 γραμμ. νερό
500 γραμμ. ζάχαρη

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Έβρασα τη ζάχαρη με το νερό για 5 λεπτά κι έγινε ένα πηκτό σιρόπι. Το άφησα να κρυώσει εντελώς και το ανακάτεψα για λίγη ώρα με το τσίπουρο για να ομογενοποιηθεί.

Χτύπησα στο μπλέντερ τα κούμαρα ( ήταν ήδη σχεδόν λιωμένα από την ταλαιπωρία – ευαίσθητο φρούτο! ) και έγιναν πολτός.

Άδειασα τον πολτό στο σιρόπι και προσπάθησα να το ανακατέψω καλά, αλλά δεν τα κατάφερα! Νομίζω πως έπρεπε να αφήσω τα κούμαρα ολόκληρα.

Τα έβαλα σ’ ένα βάζο το έκλεισα αεροστεγώς και σύμφωνα μ’ αυτά που διάβασα θα είναι έτοιμο σε 6 μήνες!!! Θα περιμένουμε πολύ για τα αποτελέσματα!!!

Μετά τους 6 μήνες φιλτράρουμε και βάζουμε το λικέρ σε μπουκάλι. Αν είναι πολύ δυνατό το λικέρ ( που πιθανότατα θα είναι ) θα το αραιώσω με σιρόπι, το οποίο θα είναι λίγο ή πολύ γλυκό ανάλογα με την γλυκύτητα που θα έχει το λικέρ.

Μακροχρόνια “ιστορία” αλλά τόσο που αγαπώ τα λικέρ και τα κούμαρα θα φτιάχνω κάθε χρόνο!

Λικέρ κούμαρο – Συνταγή Νο 2

ΥΛΙΚΑ

1 κιλό κούμαρα
2 φλιτζ. ζάχαρη
Tσίπουρο χωρίς αρώματα 19 vol

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Εδώ ακολούθησα τον παραδοσιακό απλό τρόπο της γιαγιάς μου, που έφτιαχνε τα λικέρ. Όχι κούμαρο αλλά διάφορα άλλα φρούτα.

Έβαλα σε βάζα τα κούμαρα ολόκληρα και τα σκέπασα με την ζάχαρη. Θα τα αφήσω στον ήλιο για 15 μέρες και μετά θα προσθέσω το τσιπουρο, το οποίο θα είναι λιγότερων βαθμών γιατί δεν μπαίνει νερό σ’ αυτήν την συνταγή.

Μόνο που ξεχάστηκα κι όπως φαίνετε στην φωτογραφία έκλεισα καλά το καπάκι, ενώ έπρεπε να βάλω από ένα κομμάτι ύφασμα ώστε να φεύγει το αέριο που δημιουργήτε από την ζύμωση των φρούτων με τη ζάχαρη.

Μετά θα φιλτράρω και θα δούμε το αποτέλεσμα …

… κι ο Θεός βοηθός!!!

Αν κάποιος ξέρει από λικέρ κούμαρο, ή έχει γενικά πείρα στα λικέρ κι εντόπισε λάθη ή έχει κάποιες παρατηρήσεις θα χαρώ πολύ να τις ακούσω … διαβάσω … με την ανταλλαγή απόψεων όλα γίνονται καλύτερα!

• Δείτε και συζητήστε τη συνταγή στο forum: Λικέρ κούμαρο ή σχολιάστε παρακάτω.

To Mojito (μοχίτο) φτιάχνεται παραδοσιακά από τα ακόλουθα πέντε υλικά:
Δυόσμο, ρούμι, ζάχαρη (μαύρη, από ζαχαροκάλαμο), λάϊμ και σόδα.

Η ζάχαρη σε συνδυασμό με την φρεσκάδα του λάϊμ και το άρωμα του δυόσμου έχουν σκοπό να “κόψουν” την ισχυρή αίσθηση που δίνει το ρούμι και το πετυχαίνουν κάνοντας το mojito ένα από τα πιο δημοφιλή καλοκαιρινά κοκτέιλς.

Η λέξη mojito είναι υποκοριστικό του mojo.

Στην κουζίνα της Κούβας ή λέξη mojo χρησιμοποιείται για σάλτσες που φτιάχνονται με σκόρδο, ελαιόλαδο και χυμό εσπεριδοειδών, κυρίως λάϊμ ή πορτοκάλι.

Η συνταγή

© Photographer: Rofa
Agency: Dreamstime.com

Υλικά
• 60 ml λευκό ρούμι Κούβας
• 1 λάϊμ (η 60 ml χυμό λάϊμ)
• 1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη
• 4 Φύλλα δυόσμου
• Σόδα

Εκτέλεση
• Χτυπήστε με ξύλινο γουδάκι τα φύλλα του δυόσμου και τη ζάχαρη με λίγες σταγόνες ρούμι στον πάτο ενός ψηλού ποτηριού.
• Προσθέστε αρκετό πάγο, το ρούμι και τον χυμό του λάιμ.
• Ανακατέψτε και γεμίστε με σόδα.
• Γαρνίρετε με φύλλα δυόσμου.

Παραλλαγές

Παραπάνω δίνουμε την παραδοσιακή συνταγή. Εσείς παίξτε με τις ποσότητες και φέρτε το mojito στα μέτρα σας. Χρησιμοποιήστε απλή ζάχαρη αν δεν σας βρίσκεται μαύρη ή μειώστε το ρούμι αν πρόκειται να πιείτε πολλά ποτά για να μπορέσετε να κρατηθείτε με αξιοπρέπεια στο σκαμπό του μπαρ.
• Λέγεται πως ο Ernest Hemingway ζητούσε τα Mojitos του χωρίς ζάχαρη. Σε αυτή την περίπτωση πιθανόν να χρειαστεί λιγότερος χυμός λάιμ.
• Μερικές φορές το στιμένο λάιμ χρησιμοποιείται σαν πρόσθετη γαρνιτούρα.
• Πολλά ξενοδοχεία στην Αβάνα προσθέτουν Angostura για να “κόψουν” την γλύκα του mojito.
• Αν θέλετε απλά ένα αναψυκτικό με τη δροσιά του λάιμ και το άρωμα του δυόσμου δοκιμάστε ένα fauxjito (mojito χωρίς ρούμι).

Την επιμέλεια του αφιερώματος την είχε ο Ανέστης Χαϊτίδης, οινολόγος – τεχνολόγος ποτών.

Το 75% της κατανάλωσης μπύρας στη χώρα μας γίνεται από Απρίλιο μέχρι Σεπτέμβριο. Η εποχή της δηλαδή άρχισε κι εμείς καλούμαστε να σας την γνωρίσουμε καλύτερα.

Η μπύρα είναι αναμφίβολα το πιο διαδεδομένο αλκοολούχο ποτό στον κόσμο.

Η παγκόσμια παραγωγή της ξεπερνά τα 1,2 δισεκατομμύρια εκατόλιτρα, την στιγμή που το κρασί μόλις που ξεπερνά τα 0,2 δισεκατομμύρια.

Πρωταθλητές στην κατανάλωση είναι με διαφορά οι Τσέχοι με 160 λίτρα κατ’ άτομο κατανάλωση, ακολουθούμενοι από τους Γερμανούς με 115 λίτρα. Οι Έλληνες απεναντίας είναι μέτριοι καταναλωτές μπύρας, αφού καταναλώνουν κάτι λιγότερο από 40 λίτρα ανά έτος και άτομο με ανοδικές όμως τάσεις.

Ιστορικά η μπύρα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μεσοποταμία, ενώ στην Αίγυπτο ένα είδος μπύρας, που παραγόταν από την ανάμειξη ζυμωμένης ζύμης ψωμιού με νερό, ήταν ένα διαδεδομένο και θρεπτικό λαϊκό ποτό.

Στον ελλαδικό χώρο όπως και αργότερα στη Ρώμη, η μπύρα, αν και διαδεδομένη στα λαϊκά στρώματα, θεωρούνταν ένα «βαρβαρικό» ποτό, ενώ απεναντίας το κρασί ήταν το ευγενικό ποτό της εποχής.

Ωστόσο, στις πιο βόρειες περιοχές, όπου η καλλιέργεια της αμπέλου ήταν δύσκολη έως αδύνατη και οι τιμές του εισαγόμενου κρασιού απλησίαστες για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, η παραγωγή της μπύρας διαδόθηκε γρήγορα, αφού και πρώτη ύλη υπήρχε άφθονη και οι καιρικές συνθήκες ευνοούσαν την παραγωγή ποιοτικότερης μπύρας.

Η αποδοχή της μπύρας έγινε ακόμη μεγαλύτερη κατά τον μεσαίωνα, όπου πλέον έγινε ένα βασικό τρόφιμο ακόμη και για παιδιά, αφού στις δύσκολες συνθήκες τις εποχής ήταν πρώτον ένα υγιεινό συμπλήρωμα διατροφής (δεν περιείχε και τόσο οινόπνευμα όπως σήμερα) και δεύτερον ήταν πάντοτε απελευθερωμένο από επικίνδυνους μικροοργανισμούς (λόγω του βρασίματος που προηγείται της ζύμωσης, αλλά και λόγω του οινοπνεύματος), γεγονός που δεν ίσχυε πάντα για το νερό.
Επίσης μεγάλη ώθηση έδωσαν τα μοναστήρια, τα οποία εντάξανε την μπύρα στα βασικά τους τρόφιμα.

Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο ευνοϊκή για την μπύρα. Μετά το 1800 βελτιώνονται πολύ οι συνθήκες παραγωγής. Νέα είδη μπύρας αρχίζουν να εμφανίζονται και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, από την στιγμή που έγινε κατανοητό, ότι χρειάζονται χαμηλές θερμοκρασίες και ταχύτητες ζύμωσης. Έτσι έγινε δυνατή η παραγωγή μπύρας χαμηλής ζύμωσης (όπου η μαγιά δεν επιπλέει κατά την ζύμωση), από την οποία ξεπήδησαν τα πιο γνωστά σήμερα είδη μπύρας, που είναι η Pilsner και η Lager.

Βέβαια η κατανάλωση της μπύρας ξεπέρασε κάθε γεωγραφικό όριο με την μαζικοποίηση της ψύξης, η οποία όχι μόνο βοήθησε στην παραγωγή ακόμη πιο ποιοτικής μπύρας, αλλά έκανε ακόμη πιο απολαυστική την κατανάλωσή της.

Στη Ελλάδα, η μπύρα ήρθε στα πρώτα κιόλας χρόνια της επανίδρυσης της, ας είναι καλά ο Βαυαρός Βασιλιάς μας Ότο. Ωστόσο, μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες θεωρούνταν ένα προϊόν πολυτελείας, αφού για την απόλαυσή της ήταν απαραίτητη η ψύξη και επιπλέον ήταν πιο ακριβή από το κρασί.

Διαδικασία παραγωγής

Αν έπρεπε με λίγα λόγια να εξηγήσω σε έναν οινόφιλο τι είναι η μπύρα, θα του έλεγα ότι είναι ένας αφρώδης οίνος από κριθάρι αρωματισμένος με λυκίσκο. Ωστόσο στα αρχικά στάδιά της, η παραγωγή της μπύρας έχει περισσότερα κοινά με το ουίσκι και όλα τα αλκοολούχα που παράγονται από σιτηρά από ότι με την μπύρα.

Η κλασική μπύρα παράγεται από κριθάρι. Θα μου πείτε πως από το κριθάρι παράγεται οινόπνευμα. Λοιπόν είναι μια αρκετά επίπονη και μυστηριακή θα έλεγα διαδικασία. Το κριθάρι οδηγείται αρχικά σε υγρούς θαλάμους όπου αρχίζει και φυτρώνει, απελευθερώνοντας τα ένζυμα, τα οποία θα βοηθήσουν στη συνέχεια ώστε το άμυλο (ένας πολυσακχαρίτης) του κριθαριού να μετατραπεί σε απλά σάκχαρα (μονοσακχαρίτες). Μόλις το κριθάρι αναπτύξει κάποια βλασταράκια, αποξηραίνεται και πλέον η μορφή αυτή του κριθαριού ονομάζεται βύνη. Στην συνέχεια η βύνη αλέθεται και τοποθετείται σε καθαρό νερό 60ο C περίπου και ακολουθεί ένα ζεστό «μπανάκι» σε διάφορες θερμοκρασίες, έτσι ώστε να γίνει η μετατροπή του αμύλου σε σάκχαρα, αλλά και να εκχειλιστούν οι γευστικές ουσίες της βύνης. Ο χρόνος παραμονής και οι θερμοκρασίες που εφαρμόζονται επηρεάζουν πολύ την ποιότητα της μπύρας και είναι από τους βασικούς ποιοτικούς παράγοντες της.

Ακολούθως διαχωρίζεται το «ζουμί» αυτής της κριθαρομάζας και οδηγείται για βράσιμο, αφού πρώτα προστεθεί και μια ποσότητα λυκίσκου, ο οποίος είναι υπεύθυνος για το χαρακτηριστικό άρωμα της μπύρας. Στην συνέχεια κρυώνει και φιλτράρεται το μείγμα, προστίθεται η μαγιά (δηλαδή οι ζύμες), η οποία τρέφεται με τα σάκχαρα του μείγματος και παράγει κυρίως οινόπνευμα και διοξείδιο του άνθρακα. Η μπύρα είναι σχεδόν έτοιμη, ωριμάζει για άλλες 4-6 εβδομάδες υπό πίεση, για να διατηρήσει το διοξείδιο του άνθρακα, φιλτράρεται και εμφιαλώνεται.

Είδη Μπίρας

Τα είδη της μπίρας χωρίζονται σε μεγάλες ομάδες σύμφωνα με:
• το είδος της μαγιάς, το οποίο μπορεί να είναι υψηλής ή χαμηλής ζύμωσης, ανάλογα με το αν επιπλέει ή κάθεται στη βάση του δοχείου ζύμωσης.
• το είδος της πρώτης ύλης, δηλαδή αν χρησιμοποιήθηκε κριθάρι, σιτάρι κτλ ή μείγμα αυτών,
• την προέλευση
• την παρουσία ή όχι ζυμών στη φιάλη,
• το βαθμό καβουρδίσματος ή καπνίσματος της βύνης (του φυτρωμένου κριθαριού), ο οποίος ρυθμίζει το χρώμα της μπίρας (ξανθιά, κόκκινη ή μαύρη).

ALE (Έιλ), στην Αγγλία σχεδόν συνώνυμο με την λέξη μπίρα. Ο όρος περιλάμβανε παλαιότερα όλα τα ποτά, που ήταν προϊόντα ζύμωσης, στα οποία όμως δεν είχε προστεθεί λυκίσκος. Ωστόσο εδώ και αρκετές εκατοντάδες χρόνια και στην ALE χρησιμοποιείται λυκίσκος. Η ALE είναι μπίρα υψηλής και γρήγορης ζύμωσης, περιέχει συνήθως περισσότερο οινόπνευμα από τις συνηθισμένες μπίρες, είναι πιο σύνθετες στη γεύση και το άρωμα και πίνεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Υπάρχουν περισσότερα είδη ALE, τα βασικότερα είναι: Mild (αρκετά γλυκιά και αρκετά σκούρη), Pale (πιο ξανθωπή και ξηρή), Imperial Pale (η μπίρα με το μεγαλύτερο εκχύλισμα και το περισσότερο οινόπνευμα).

LAGER, ονομασία η οποία στα γερμανικά σημαίνει αποθήκη, λόγω του ότι για να πάρει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά περνάει από μια διαδικασία ωρίμανσης (αποθήκευσης). Είναι το πιο διαδεδομένο είδος μπίρας τόσο σε ότι αφορά την γεωγραφική της εξάπλωση, αφού παράγεται σχεδόν σε όλο τον κόσμο, όσο και σε ότι αφορά την παραγόμενη ποσότητα. Είναι μπίρα υψηλής ζύμωσης σε χαμηλές θερμοκρασίες με έντονη την παρουσία του λυκίσκου, άρα και της πικρής γεύσης. Καταναλώνεται κρύα, αλλά όχι παγωμένη. Σε αυτή τη μεγάλη κατηγορία ανήκουν πολύ γνωστές μπίρες όπως Μύθος, Amstel, Heineken, Βεργίνα, Foster’ s, Bud.

PILSΕNER (ή PILS), είναι αναμφίβολα η βασίλισσα της μπίρας. Είναι μια μπίρα ωρίμανσης (άρα LAGER) από κριθάρι με ακόμη μεγαλύτερη ποσότητα λυκίσκου. Για την παραγωγή της χρησιμοποιείται μαγιά χαμηλής ζύμωσης και η ζύμωση πραγματο-ποιείται σε χαμηλές θερμοκρασίες. Χαρακτηριστικά της, ότι είναι εύπεπτη και ευκολόπιοτη, γεγονός που οφείλεται στην χρήση αρκετά αλκαλικού νερού. Την ονομασία της την πήρε από την τσέχικη πόλη Pilsen, η οποία θεωρείται και η γενέτειρα της μπίρας αυτής. Μερικές από τις πιο γνωστές PILSΕNER, τις οποίες μπορείτε να βρείτε και στην Ελλάδα είναι η Kaiser, Beck’s, Warsteiner, Carlsberg, Budvar ή Budweiser, Veltins.

STOUT, άλλη μία μπίρα υψηλής ζύμωσης, η οποία όμως προέρχεται από πολύ καβουρδισμένη βύνη (μόνο κριθάρι). Έχει αρκετό οινόπνευμα, είναι πικρή, με μία υπόγλυκη γεύση και σχεδόν κρεμώδη αφρό και υφή. Αν ο όρος STOUT δεν σας λέει πολλά, τότε σίγουρα θα ξέρετε την μπίρα Guinness, η οποία είναι αναμφίβολα ο μεγαλύτερος και πιο γνωστός εκπρόσωπος STOUT.

WEISSBIER (Βάισμπυρ), η μπίρα που πίνεται σε ψηλά και λεπτά ποτήρια για να μπορεί κανείς να θαυμάσει την ροή των φυσαλίδων. Είναι μπύρα υψηλής ζύμωσης, στην οποία τουλάχιστον η μισή ποσότητα της βύνης πρέπει να προέρχεται από σιτάρι. Για τον λόγο αυτό την ονομάζουν πολύ συχνά και WEIZEN (= σιτάρι στα γερμανικά). Παράγεται και καταναλώνεται κυρίως στην Βαυαρία.

Τα είδη της WEISSBIER είναι: Kristal, την οποία ειδικά παλαιότερα την ονόμαζαν και την μπίρα-σαμπάνια, διότι έχει φρουτώδη αρώματα, κρυστάλλινη διαύγεια και εξαιρετικά «κορδόνια» (είναι η νοητή γραμμή που καθορίζεται από την ροή των φυσαλίδων). Θα δείτε πολλούς να την απολαμβάνουν με την προσθήκη μιας φέτας λεμόνι, ενώ αρκετά συχνά προσθέτουν 1-2 κόκκους ρυζιού, οι οποίοι δημιουργούν πιο έντονα «κορδόνια». Hefe, είναι ουσιαστικά μια μπίρα Kristal, η οποία λόγω της παρουσίας ζυμών (μαγιάς) μέσα σε αυτήν είναι θολή. Παράγεται όπως και οι αφρώδη οίνοι είτε με επαναζύμωση (δεύτερη ζύμωση μετά την βασική) σε φιάλη (είναι η πιο ακριβή και καλή μέθοδος), είτε σε δεξαμενή. Αν χρησιμοποιηθεί ένα μέρος καβουρδισμένης βύνης τότε η Hefe αποκτά σκούρο χρώμα και ονομάζεται Dunkles Hefe. Στην ελληνική αγορά θα βρείτε αρκετές WEISSBIER με κυριότερες τις Franziskaner, Paulaner και Erdinger.

Τα παραπάνω είδη είναι μερικά από τα εκατοντάδες που υπάρχουν. Ακόμη και σε ένα σούπερ μάρκετ μπορείτε να βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από μπίρες, με τις οποίες μπορείτε να πειραματιστείτε.

Το αφιέρωμα στην Μπίρα ολοκληρώνεται με δύο ακόμα δημοσιεύσεις:
• Λιχουδιές με μπύρα …και για μπύρα – συνταγές με επώνυμες μπύρες από τα εστιατόρια Ζύθος
• Γευστική Δοκιμή – Μπίρες

Η αρχική συνταγή καταναλώνεται ως έχει ή χρησιμοποιείται σαν βασικό μίγμα για τα πολυπλοκότερα cocktails της οικογένειας:

Daiquiri Classic

Υλικά

© Photographer: Mjp
Agency: Dreamstime.com

• 40 ml λευκό ξηρό ρούμι
• 20 ml χυμό lime
• 1 κουταλάκι ζάχαρη
• θρυματισμένο πάγο

Εκτέλεση
• Ανακατέψτε στο σέϊκερ
• Σερβίρετε σε ποτήρι cocktail γαρνίροντας με μια φέτα lime.

Το Daiquiri Floridita είναι η πιο κοινή και η δημοφιλέστερη έκδοση του cocktail, δημιουργημένο από τον Constantino Ribalaigua Vert, μπάρμαν και ιδιοκτήτη του bar Floridita το 1950, στον οποίον ο Ernest Hemingway έδωσε το παρατσούκλι El grande Constante.

Η συνταγή είναι γνωστή και ως Daiquirí Frappé

Floridita Daiquiri

Υλικά
• 45 ml λευκό ξηρό ρούμι
• το χυμό από ένα lime
• 1 κουταλιά ζάχαρι
• θρυματισμένο πάγο
• 10 σταγόνες liqueur maraschino

Εκτέλεση
• Ανακατέψτε τα υλικά σε blender μέχρι να σπάσει ο πάγος σε πολύ ψιλά κομμάτια
• Σερβίρετε παγωμένο

Άλλες Παραλλαγές

Το Papa’s είναι η παραλλαγή του cocktail που λέγεται ότι προτιμούσε ο Hemingway. (Papa είναι το παρατσούκλι που είχαν δώσει στον Hemingway οι ψαράδες στην Cuba), η συνταγή είναι η ίδια με το Floridita Daiquiri, μόνο που αντικαθιστά τον χυμό lime με χυμό γκρέιπφρουτ.
Κατά άλλους λέγεται πως ο Hemingway έπινε αυτό το cocktail χωρίς ζάχαρη και με διπλή δόση ρούμι.

© Photographer: Nataq
Agency: Dreamstime.com

Το Mulata είναι το ίδιο με το Floridita Daiquiri, μόνο που αντί για λευκό ρούμι περιέχει παλαιωμένο ρούμι το οποίο δίνει στο ποτό ένα χρυσοκίτρινο χρώμα.

Άλλες εκδόσεις γνωστές σε bar παγκοσμίως είναι το Banana daiquiri και το Strawberry daiquiri.

Strawberry Daiquiri

Υλικά
• 15 ml strawberry schnapps
• 30 ml λευκό ρούμι
• 30 ml χυμό lime
• 1 κουταλιά ζάχαρη άχνη
• 30 ml φράουλες
• θρυματισμένο πάγο

Εκτέλεση
• Ανακατέψτε τα υλικά σε blender μέχρι να σπάσει ο πάγος σε πολύ ψιλά κομμάτια
• Σερβίρετε παγωμένο

ΥΛΙΚΑ

• 250 γρ. φράουλες
• 2 μεγάλα πορτοκάλια
• 1/4 φλυτζανιού ζάχαρη
• 1 πρέζα βανίλια
• 2 κ. σ. νερό
• 2 κ. σ. Κονιάκ
• 300 γρ. σαντιγύ
• 2 ακτινίδια

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

• Πλύντε τις φράουλες και αφαιρέστε τα κοτσάνια
• Ξεφλουδίστε και κόψτε τα πορτοκάλια σε μικρές μπουκιές
• Καθαρίστε τα ακτινίδια και κόψτε τα σε ροδέλες πάχους 5 χιλιοστών
• Ανακατέψτε τα φρούτα με το κονιάκ και βάλτε τα στο ψυγείο
• Βάλτε τη ζάχαρη το νερό και την βανίλια σε κατσαρόλα και ζεστάνετε ανακατώνοντας μέχρι να λιώσει
• Αφήστε το σιρόπι να κρυώσει και προσθέστε το στα φρούτα
• Σκεπάστε τα και βάλτε τα στο ψυγείο για 30 λεπτά
• Σερβίρετε με σαντιγύ

ΥΛΙΚΑ

• 1 κιλό Βύσσινα.
• 750 γραμ. Ζάχαρη.
• 500 γραμ. Καθαρό Οινόπνευμα.
• 500 γραμ. Κονιάκ.
• 2 μπαστουνάκια Κανέλα.
• 2 καρφιά Γαρύφαλλο.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

• Πλένουμε τα βύσσινα και βγάζουμε τα κοτσάνια. Τα βάζουμε σε βάζο, σκεπάζουμε με τη ζάχαρη και προσθέτουμε το οινόπνευμα.
• Τα αφήνουμε στον ήλιο για ένα μήνα.
• Προσθέτουμε το κονιάκ, την κανέλα και το γαρύφαλλο κλείνουμε και τα αφήνουμε στον ήλιο για άλλες 2 εβδομάδες.
• Στραγγίζουμε και φυλάμε σε μπουκάλι.

ΥΛΙΚΑ

• 200 γραμ. Φρεσκοαλεσμένου χοντροκομμένου καφέ.
• 700 ml Βότκα (1 μπουκάλι)
• 600 γραμ. Ζάχαρη
• 600 γραμ. Νερό.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

• Αφήνουμε τον καφέ με την βότκα σε κλειστό βάζο για 15 ημέρες.
• Προσθέτουμε σιρόπι που θα φτιάξουμε με το νερό και τη ζάχαρη βράζοντας τα μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη και αφήνουμε για άλλη μια βδομάδα.
• Στραγγίζουμε και φυλάμε σε μπουκάλι.

• Φλούδες από 5 μέτρια πορτοκάλια.
• 300 γραμ. Καθαρό οινόπνευμα.
• 600 γραμ. Ζάχαρη.
• 600 γραμ. Νερό.
• 5 γαρύφαλλα. (προαιρετικά)
• 2 μπαστουνάκια κανέλα. (προαιρετικά)

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

• Καθαρίζουμε τις φλούδες των πορτοκαλιών ώστε να μην μείνει άσπρη ψίχα. Τις βάζουμε σε γουδί και τις χτυπάμε με ένα φλιτζάνι ζάχαρη.
• Τα βάζουμε σε βάζο, προσθέτουμε το οινόπνευμα και αφού ανακατέψουμε κλείνουμε καλά και τα αφήνουμε για 5-6 μέρες.
• Βράζουμε την υπόλοιπη ζάχαρη με το νερό αφού προσθέσουμε τα μπαχαρικά για 2 λεπτά ή μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη και τα προσθέτουμε στο βάζο. Αφήνουμε για άλλες 5-6 μέρες.
• Στραγγίζουμε με τουλπάνι και φυλάμε το λικέρ μας σε μπουκάλι.

ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

• Με τον ίδιο τρόπο φτιάχνουμε λικέρ λεμονιού, μανταρινιού, νερατζιού και γκρέηπφρουτ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Το σπιτικό λικέρ ήταν και είναι το πρώτο κέρασμα σε γιορτές συγγενών και οικογενειακών φίλων και πρόγονος σημερινών εισαγόμενων εξωτικών ποτών.

Η παραδοσιακή συνταγή το θέλει να λιάζεται στον καλοκαιρινό ή φθινοπωρινό ήλιο με ζάχαρη και μπαχαρικά μέσα σε βάζα.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Ο πιο κοινός τρόπος για την παρασκευή ενός σπιτικού λικέρ είναι το ανακάτεμα αλκοολούχου ποτού με φρούτα και ή προσθήκη ζάχαρης. Μπορούμε ανάλογα με την συνταγή να αντικαταστήσουμε τα φρούτα με κάποια αρωματική ουσία ή να βάλουμε την ζάχαρη με μορφή σιροπιού. Το ανακάτεμα πρέπει να γίνεται σε γυάλινα βάζα που κλείνουν στεγανά. Μετά το τέλος της παρασκευής τα λικέρ στραγγίζονται με τουλπάνι.

ΤΑ ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΑ

Τα συνιστώμενα οινοπνευματώδη για την κατασκευή των σπιτικών λικέρ είναι το μπράντυ και η βότκα, σπανιότερα κάποιο ρακί ή τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο ή άλλα αρώματα, χωρίς όμως να απορρίψουμε ποτά όπως το ρούμι ή ακόμα και το ουίσκι. Ακόμη σε πολλές συνταγές προτείνεται η χρήση καθαρού οινοπνεύματος. Για μπράντυ προτιμήστε χύμα από κάποια κάβα που εμπιστεύεστε ή αν επιμένετε στο εμφιαλωμένο το Μεταξά τριών αστέρων είναι ότι πρέπει. Για μεγάλες παραγωγές προτιμήστε την οικονομική δίλιτρη συσκευασία.

Υπάρχουν πολλά είδη βότκας στην αγορά. Ολα τους είναι αποτέλεσμα απόσταξης δημητριακών με ή χωρίς την προσθήκη αρωμάτων. Η επιλογή της βότκας σαν βάση για το λικέρ μας γίνεται για δύο βασικά της χαρακτηριστικά: είναι άχρωμη και άοσμη. Δεν χρειάζεται λοιπόν να επιλέξετε κάποια ακριβή μάρκα, διαλέξτε την φθηνότερη επώνυμη βότκα για το λικέρ σας.

ΤΑ ΑΛΛΑ ΥΛΙΚΑ

Ολα τα φρούτα εποχής κάνουν για λικέρ. Τα πιο κοινά είναι τα εσπεριδοειδή με ή χωρίς τις φλούδες τους, τα κυδώνια, τα μήλα, τα βύσσινα, τα κεράσια αλλά και κουκούτσια από καρπούς. Χρησιμοποιούνται μπαχαρικά όπως κανέλα σε μπαστούνι, γαρύφαλλα, ολόκληρα μοσχοκάρυδα κ.α. Μπορούμε ακόμα να χρησιμοποιήσουμε μέλι ή σιρόπι ζάχαρης. Η χρήση χρωστικών ή πηκτικών ουσιών (γλυκερίνη) συνηθίζεται στην βιομηχανική ποτοποιία.

ΤΑ ΜΠΟΥΚΑΛΙΑ

Για τα λικέρ που πρόκειται να δωρίσετε ή να σερβίρετε διαλέξτε μπουκάλια σε διάφορα σχήματα και χρώματα σε super markets ή σε καταστήματα με είδη δώρων.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

• Αν θέλουμε να πετύχουμε την μέγιστη διαύγεια σε ένα λικέρ και έχουμε την ανάλογη υπομονή, μετά το στράγγισμα με τουλπάνι στραγγίζουμε σε φίλτρα του καφέ.
• Μην πετάτε τα κομμάτια φρούτων που μείνανε από το πρώτο στράγγισμα. Φυλάξτε τα στο ψυγείο και διακοσμήστε με αυτά τα γλυκίσματα σας ή προσθέστε τα στο ποτήρι του λικέρ που σερβίρετε.
• Μετά την παρασκευή του λικέρ, φυλάξτε το σε μέρος δροσερό και σκιερό.